BOLT Antoni Hieronim

BOLT Antoni Hieronim

(1891 – 1941), adwokat, prezydent miasta Torunia.

Ur. w Przysiersku, naukę podjął w Bydgoszczy uzyskując w 1910 r. świadectwo dojrzałości. Na studia prawnicze wyjechał do Niemiec i Szwajcarii (Fryburg, Genewa, Berlin, Halle). W 1913 r. zdał egzamin w Naumburgu i po powrocie na Pomorze podjął pracę w sądach w Gdańsku i Wejherowie. W trakcie I wojny światowej walczył zarówno na froncie wschodnim, zachodnim, jak i we Włoszech. Do pracy w gdańskim sądzie powrócił w r. 1918, ale w niedługim czasie wyjechał do Poznania, gdzie kontynuował karierę prawniczą i gdzie zdał egzamin asesorski. Następnie pracował w sądach we Wrześni i Jutrosinie (jako naczelnik sądu), w Departamencie Ziem Zachodnich w Poznaniu i Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1923 r. był doradcą prawnym w gdańskiej hurtowni drewna „Wisła”. 7 V 1924 r. Rada Miejska wybrała go na prezydenta miasta. Wybór został zatwierdzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Na stanowisku pozostał do 1936 r. Uchodził za dobrego gospodarza miasta. Aktywny był również w działalności społecznej i przewodniczył licznym organizacjom. Na temat rozwoju Torunia pisał artykuły prasowe. Mimo chęci pozostania na stanowisku prezydenta miasta, w wyniku politycznych ataków sanacji nie został ponownie wybrany. Pozostał jednak w Toruniu. Od 1937 do 1939 r. pracował jako adwokat. Działał w Stronnictwie Narodowym. W 1938 r. został rajcą miejskim. Był wielokrotnie odznaczany. Po wybuchu wojny ukrywał się w Pyzdrach, jednak pod koniec 1940 r. został aresztowany. Po początkowym więzieniu w Koninie, Inowrocławiu i Poznaniu, został osadzony w Oświęcimiu gdzie zmarł w grudniu 1941 r.

W Toruniu początkowo mieszkał przy ul. Grunwaldzkiej 64 (prezydentówka).

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Kazimierz Przybyszewski, Bolt Antoni Hieronim, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 36-37.

BOETHKE Karl August

BOETHKE Karl August

(1830 – 1912), profesor gimnazjalny, prezes Coppernicus-Verein, honorowy obywatel Torunia.

Ur. w Bydgoszczy. Syn tamtejszego burmistrza. Uczył się najpierw w rodzinnym mieście, później w Halle. Tam oraz następnie w Berlinie studiował filologię. Po odbyciu w l. 1851-1852 stażu nauczycielskiego, został nauczycielem domowym w położonym niedaleko Inowrocławia Rojewie. W 1855 r. osiadł w Toruniu, gdzie został nauczycielem w miejscowym gimnazjum. Od 1882 r. tytułował się profesorem gimnazjalnym. W trakcie pracy w toruńskim gimnazjum brał m.in. udział w pracach mających na celu uporządkowanie zbiorów bibliotecznych. Przygotowywał także, jako pomoce dydaktyczne, podręczniki do nauki języka angielskiego. Poza tym zajmował się działalnością literacką. Od 1862 r. działał w Coppernicus-Verein für Wissenschaft und Kunst, którego od 1888 r. aż do śmierci był prezesem. W ramach tej działalności często wygłaszał referaty na temat literatury. Poza tym angażował się w wydanie w 1873 r. edycji dzieła Mikołaja Kopernika „De revolutionibus”. Z gimnazjum odszedł na emeryturę w 1902 r. W dwa lata później przygotował pracę poświęconą historii Coppernicus-Verein. W Toruniu zasłużył się także jako propagator sportu. W l. 1873-1912 był nawet przedstawicielem niemieckiego związku sportowego na powiat toruński. Za działalność na tym polu uhonorowano go kamieniem z płytą brązową, który jeszcze w międzywojniu stał przy obecnej ul. Mickiewicza, przed halą sportową. Z działalności społecznej warto odnotować choćby jego przewodniczenie radzie miejskiej. W 1900 r. został honorowym obywatelem Torunia. W tym mieście zmarł 2 II 1912 r.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Magdalena Niedzielska, Boethke Karl August, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 40-41.

BAGIŃSKI Mieczysław

BAGIŃSKI Mieczysław

(1902 – 1978), działacz niepodległościowy, redaktor.

Ur. w Miechowicach. Maturę uzyskał w Inowrocławiu, studia dziennikarskie ukończył w Poznaniu. W 1926 r. związał się z Toruniem obejmując redakcję „Głosu Robotnika”. W kolejnych latach był także redaktorem takich tytułów i dodatków do nich jak: „Obrona Ludu”, „Pochodnia”, „Niedziela” i „Gospodarz”. Po wybuchu II wojny światowej pracował w firmie budowlanej. W 1941 r. włączył się w działalność konspiracyjną, a tajne spotkania odbywały się m.in. w jego mieszkaniu. W tym okresie m.in. wydawał i kolportował prasę konspiracyjną oraz przekazywał informacje wywiadowcze. W lutym 1945 r., po wyzwoleniu Torunia brał udział w organizacji Milicji Obywatelskiej, zostając nawet na krótko komendantem miasta. Jeszcze w październiku tego roku został jednak aresztowany przez UB i skazany w 1946 r. w procesie żołnierzy AK na siedem lat więzienia. Osadzony we Wronkach, wyszedł na wolność w 1949 r. w wyniku amnestii. Odmówił współpracy z UB. Krótko pracował przy organizacji Miejskiej Czytelni przy Książnicy Miejskiej, następnie aż do emerytury był pracownikiem w Zakładach Wikliniarskich. Zm. w Toruniu 20 stycznia 1978 r.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Anna Zakrzewska, Bagiński Mieczysław, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 28-29.

BACHMANN Julius

BACHMANN Julius Maximilian Peter

(1844 – 1924), burmistrz i nadburmistrz Bydgoszczy.

Ur. w Chełmnie. Absolwent tamtejszego gimnazjum. Studiował prawo w Berlinie i Heidelbergu. W l. 1865-67 praktyki w sądach w Berlinie i Chełmnie. Następnie pracował w Sądach Apelacyjnych w Kwidzynie i Wrocławiu. Po zdanym w 1870 r. egzaminie asesorskim pracował w sądach w Świeciu i Lubawie. W końcu 1871 r. sędzia powiatowy w Suszu, następnie w Toruniu. W wieku 34 lat został w 1878 r. burmistrzem Bydgoszczy. W okresie jego urzędowania nastąpiło uprzemysłowienie miasta i rozwój budownictwa. W 1882 r. otrzymał tytuł nadburmistrza miasta. Zasiadał w parlamencie pruskim. W 1890 r. mimo osiągnięć i rozwoju Bydgoszczy nie został ponownie wybrany burmistrzem. Opuścił miasto i został justycjariuszem w Regencji w Osnabrück. Tam pracował do przejścia na emeryturę w 1919 r. Tam też zmarł 3 V 1924 r.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– jego imię nosiła wcześniej ulica Libelta w Bydgoszczy

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Marek Romaniuk, Bachmann Julius Maximilian Peter, [w:] Bydgoski słownik biograficzny, pod. red. Janusza Kutty, t. 1, Bydgoszcz 1994, s. 20-22.

Ta strona korzysta z ciasteczek. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.