BISKUP Krzysztof

BISKUP Krzysztof

(1952 – 2000), chemik, wykładowca Politechniki Gdańskiej, badacz i popularyzator fortyfikacji nowożytnych.

Urodził się dnia 16 grudnia 1952 r. w Toruniu. Był najstarszym z trójki dzieci toruńskich historyków, Mariana (mediewisty) i Ireny z d. Janosz, (historyczki, archiwistki). Szkołę podstawową oraz liceum ogólnokształcące ukończył w Toruniu, gdzie uzyskała maturę w 1971 r. Zainteresowanie i znaczną wiedzę o fortyfikacjach nowożytnych ujawnił już w liceum. Stał się liderem grupy uczniów o podobnych zainteresowaniach, z którymi założył nieformalny Toruński Klub Fortołazów (1969-72). Podjęła ona m.in. współpracę z miejskim konserwatorem zabytków w Toruniu, stając się społecznym opiekunem zabytków toruńskich fortów. W tym okresie miał za sobą współpracę z Eugeniuszem Gąsiorowskim przy pierwszym konserwatorskim rozpoznaniu twierdzy Toruń, i pierwszą publikację na łamach czasopisma „Mówią Wieki”. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Chemii na Politechnice Gdańskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera chemii w roku 1976. W następnych latach odbył studia uzupełniające, takie jak: kurs chemii materiałów budowlanych (w latach 1976-77), historia architektury, konserwacja zabytków i techniki budownictwa (w latach 1976-78). Równolegle pracował na Politechnice Gdańskiej w Katedrze Historii i Teorii Architektury Wydziału Architektury od 1976 na stanowisku pracownika inżynieryjno-technicznego, od 1982 asystenta, a od 1986 adiunkta. Szczególnym obiektem jego zainteresowań badawczych była problematyka konserwatorska budowli obronnych. Brał udział w wizjach lokalnych fortów oraz podejmował się inwentaryzacji obiektów fortecznych. Przeprowadzone obserwacje sprawiły, że aktywnie zabierał głos w kwestii oceny podejście do zabytków fortyfikacji w Polsce w 2. poł. XX w.. Formułował wytyczne konserwatorskie do fortyfikacji Torunia, Kostrzyna, Grudziądza, Gdańska, Świdnicy. Miał znaczący udział w przygotowaniu rewitalizacji Fortu Grodzisko i przeprowadzonej rewaloryzacji Fortu Biskupiej Górki w Gdańsku. W Srebrnej Górze zajmował się edukacją harcerskich przewodników w zakresie fortyfikacji oraz współpracował z harcerzami ze szkół górniczych z Katowic w Forcie Ostróg tworząc Harcerski Korpus Srebrnogórski. Angażował się w liczne inicjatywy społeczne i naukowe, za co był często nagradzany. Był członkiem, m. in. Towarzystwa Naukowego w Toruniu, Towarzystwa Przyjaciół Fortyfikacji, Stowarzyszenia Kon­erwatorów Zabytków, Deutsche Gesellschaft für Festungsforschung, European Cathedrals Association (członkostwo honorowe). W 1997 został powołany przez Generalnego Konserwatora Zabytków do udziału w radzie krajowego programu „Ochrona i konserwacja architektury obronnej” oraz na rzeczoznawcę ministra kultury i sztuki w tej dziedzinie. Jego dorobek badawczy tworzy 65 publikacji i 44 prace niepublikowane. Zmarł 9 XI 2000 w Gdańsku, pochowany na tamtejszym cmentarzu Łostowickim.

&nbsp
Opracowane na podstawie:

Lech Narębski, Biskup Krzysztof (1952-2000), [w:] Polski Słownik Biograficzny Konserwatorów Zabytków [internet: http://www.skz.pl/skz_files/skz_glossary/index.html; dostęp 07.06.2023 r.]

BOGUWOLSKI Ryszard

BOGUWOLSKI Ryszard

(1942 – 2008), polski archeolog, muzealnik, kierownik Dyrektor Muzeum im. Ks. Dr. Władysława Łęgi w Grudziądzu.

Urodził się 2 marca 1942 r. w Międzylesiu k. Turku w Wielkopolsce. W 1946 r. wraz z rodzicami przeniusł się do Chełmna. Ryszard wraz z siostrą rozpoczął edukację w szkole podstawowej i gimnazjum, a następnie w szkole średniej – Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Chełmnie. Po zdaniu matury w 1960 r. podjął studia archeologiczne na UMK w Toruniu, które ukończył w 1966 r. Po ukończeniu studiów, w dniu 2 stycznia 1967 r. rozpoczął pracę w grudziądzkim Muzeum, obejmując kierownictwo Działu Archeologii. Współpracę z muzeum podjął już w trakcie studiów, uczestnicząc w badaniach M. Tuszyńskiego na wczesnośredniowiecznym cmentarzysku w Grucznie. Po śmierci M. Tuszyńskiego w 1966 r., Ryszard Boguwolski kontynuował badania doprowadzając do całkowitego rozpoznania cmentarzyska. W 1968 r. wstępuje w związek małżeński z Urszulą z d. Śmiglewską, a w kolejnym roku zostają rodzicami syna Tomasza. Na przełomie lat 60. i 70-tych podejmuje nowy temat badawczy związany ze średniowiecznym osadnictwem obronnym północnej części ziemi chełmińskiej. Badania weryfikacyjno-sondażowe realizowane w współpracy z archeologami z Katedry Archeologii UMK obejmowały m.in grodziska w Świeciu nad Osą, Grucie, Mełnie. Wieldządzu, Orłowie, Gawłowicach, Gołębiewku, Szembruku, Plemiętach, Mędzycach, Słupskim Młynie, Ryńsku, a także na Górze Zamkowej w Grudziądzu. Jego zainteresowania nie ograniczały się do badań stanowisk średniowiecznych, ale podejmował także szereg działań zmierzających do ratowania i rozpoznania stanowisk z innych okresów. Efektem realizowanych badań były liczne publikacje o charakterze naukowym i popularnonaukowym. Przez dziesiątki lat podejmuje liczne działania popularyzujące wyniki badań archeologicznych, m.in. przygotowując liczne ekspozycje. Aktywność naukowo-badawczą oraz popularyzatorską kontynuuje również po przyjęciu funkcji dyrektora Muzeum w Grudziądzu w roku 1979.
Jest inicjatorem wielu przedsięwzięć nie tylko z zakresu archeologii, jako dyrektor aktywnie współpracuje z ośrodkami muzealnymi i placówkami badawczymi na terenie kraju i za granicą. Aktywnie uczestniczy nie tylko w pracy naukowo-badawczej, ale także i społecznej. Z jego inicjatywy powołano w Grudziądzu Oddział Polskiego Towarzystwa Archeologicznego, od 1972 r. Polskiego Towarzystwa Archeologicznego i Numizmatycznego, którego – od samego początku aż do roku 1991 – był prezesem. Wielokrotnie był nagradzany oraz odznaczany za zasługi na polu kultury i nauki. Pełnił funkcję dyrektora muzeum w Grudziądzu do swojej śmierci. Zmarł 11 maja 2015 r. w Grudziądzu

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Małgorzata Kurzyńska, Ryszard Boguwolski (2 marca 1942–11 maja 2015), „Rocznik Grudziądzki”, t. 25, 2017, s. 295-312.

RASZEJA Leon

RASZEJA Leon Ignacy

(1901 – 1939), działacz społeczny, sędzia, prezydent Torunia.

Ur. w Chełmnie, gdzie uczył się w gimnazjum i działał w towarzystwie filomackim. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. Studiował prawo na Uniwersytetach w Krakowie i Poznaniu, kończąc je w 1926 r. Pracował następnie w sądach w Toruniu, Chełmnie i Czersku. Po zdaniu w 1930 r. egzaminu sędziowskiego rozpoczął pracę w sądzie w Tucholi, później także w Czersku. W 1932 r. został sędzią okręgowym w Grudziądzu. W 1936 r. został wybrany prezydentem Torunia. Za jego kadencji powstały liczne instytucje, wybudowano okazałe gmachy miejskie. Działał także społecznie i angażował się w działalność stowarzyszeń i zrzeszeń. W 1939 r. przygotowywał miasto do obrony w razie wybuchu wojny, a po jej rozpoczęciu ewakuował do Lublina najważniejsze agendy miejskie. Tam został odwołany ze stanowiska, zaciągnął się do wojska i zginął już 9 IX w trakcie nalotu. Pochowany w Lublinie wśród poległych w trakcie obrony miasta.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– ulica Leona Raszei w Toruniu (dzielnica Na Skarpie)
– tablica pamiątkowa w Chełmnie, ul. Rynek 14

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Kazimierz Przybyszewski, Raszeja Leon Ignacy, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 213-215.

OSSOWSKI Paweł

OSSOWSKI Paweł

(1878 – 1939), prawnik, działacz polityczny, senator RP.

Ur. w Śliwicach niedaleko Tucholi. Uczył się w gimnazjum w Chełmnie i tam rozpoczął działalność filomacką. W 1900 r. po zdanej maturze wyjechał na studia do Niemiec. Filozofii, ekonomii i prawa uczył się w Monachium, Bonn i Berlinie. W 1904 r. nadano mu stopień doktora. Po odbyciu służby wojskowej i krótkiej praktyce prawniczej w Niemczech, w 1910 r. został adwokatem w Chełmnie. Zaangażował się w działalność narodową, był członkiem licznych towarzystw, m.in. TNT. Należał też do współzałożycieli gazety „Nadwiślanin”. Za swoją działalność bywał karany przez władze zaborcze. W trakcie I wojny światowej służył w armii niemieckiej. Kontynuował nadal praktykę adwokacką będąc m.in. w 1917 r. w Grudziądzu radcą przy pruskim sądzie wojennym. Po wojnie związał się z Chełmnem będąc czołową postacią tamtejszego ruchu polskiego. Był też ekspertem rządu polskiego w rokowaniach dotyczących powrotu do Polski Pomorza. Zajął się organizacją polskiej administracji w Chełmnie, w 1920 r. został też komisarycznym starostą chełmińskim, a w latach 1921-1922 piastował urząd starosty powiatu chełmińskiego. Następnie związał się z Toruniem, gdzie kontynuował działalność prawniczą, a także włączył się w działalność społeczno-polityczną. W 1928 r. został wybrany senatorem. Był wielokrotnie odznaczany. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany i uwięziony w Forcie VII. 28 października 1939 r. został rozstrzelany na Barbarce.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Kazimierz Przybyszewski, Ossowski Paweł, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. Krzysztofa Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 186-188.

ŁĘGA Władysław Jan

ŁĘGA Władysław Jan

(1889 – 1960), historyk, archeolog, etnograf, podpułkownik, duchowny.

Ur. w Miranach (pow. Sztum). Tam ukończył szkołę podstawową. Do gimnazjum uczęszczał w wielkopolskim Rogoźnie. W 1910 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie, gdzie do 1914 r. studiował teologię i filozofię. Od 1914 do 1915 r. był wikariuszem w Szczuce niedaleko Brodnicy. W 1915 r. przebywał na froncie wschodnim jako kapelan i sanitariusz. W 1916 r. wikariusz w Grucznie (pow. świecki). W 1918 r. wcielony kolejny raz do wojska, znalazł się na froncie zachodnim i dostał się do niewoli amerykańskiej. W 1919 r. wstąpił do Armii Hallera. Po powrocie do kraju związał się z Grudziądzem. Był tu proboszczem w parafii wojskowej i kapelanem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Osiągnął rangę podpułkownika. W okresie przygotowań do plebiscytu na Powiślu działał aktywnie w okolicach Sztumu. W 1939 r. powołano go do wojska. Po wojnie pracował przez krótki okres w parafii w Radzyniu Chełmińskim, ale jeszcze w 1945 r. został administratorem parafii pw. NMP „Gwiazdy Morza” w Sopocie. Został także dziekanem gdańskim.
Spełniał się także w pracy naukowej, zarówno jako historyk, archeolog i etnograf. Archeologię studiował w Poznaniu, tam w 1928 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy o kulturze Pomorza we wczesnym średniowieczu. Prowadził liczne badania terenowe. Zajmował się poza tym historią lokalną i folklorem. Wydał m.in. przewodniki po Grudziądzu. Działał w licznych towarzystwach, dzięki jego zaangażowaniu znacznie poszerzyły się zbiory muzealne w Grudziądzu. Zm. 2 VIII 1960 r. w Sopocie i tam został pochowany.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– Muzeum im. ks. W. Łęgi w Grudziądzu

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Wiesław Bieńkowski, Łęga Władysław Jan, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 18, 1973.

ŁASZEWSKI Stefan

ŁASZEWSKI Stefan

(1862 – 1924), prawnik, pierwszy wojewoda pomorski.

Ur. w Brąchnówku w ziemiańskiej rodzinie patriotycznej. Syn posła do sejmu pruskiego, właściciela Brąchnówka. Uczył się w Pelplinie i Chełmnie. Działał w towarzystwie filomackim. Matura w 1882 r., następnie studia prawnicze we Wrocławiu do 1883 r. Naukę kontynuował w Berlinie i Lipsku, gdzie w 1886 r. uzyskał doktorat z prawa cywilnego i kanonicznego. W kolejnych latach pracował w sądach w Sopocie, Elblągu, Gdańsku, Kwidzynie i Wejherowie. Od 1892 r. adwokat przy Sądzie Ziemiańskim w Grudziądzu. Tu działał także społecznie w miejscowych towarzystwach. Od 1899 do 1919 r. był dyrektorem Banku Ludowego, jedynej w regionie polskiej instytucji finansowej. W tym okresie, dzięki jego zaangażowaniu, zbudowano w 1911 r. Dom Ludowy „Bazar”, który stał się miejscem spotkań polskich towarzystw. Sam Łaszewski był członkiem wielu różnych organizacji, w tym Towarzystwa Naukowego w Toruniu, którego bronił przed zarzutami wysuwanymi przez zaborcę. Przed administracją pruską bronił wielokrotnie Polaków, w tym redaktora „Gazety Grudziądzkiej”. Od 1912 r. był posłem do parlamentu Rzeszy, wiceprezesem Koła Polskiego. Jeszcze w okresie I wojny światowej głosił na arenie międzynarodowej konieczność powrotu Pomorza do Polski. Tej sprawie poświęcał się przez kolejne, także powojenne lata. Zagrożony aresztowaniem, w 1919 r. przeniósł się do Poznania, gdzie działał w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej. Pertraktował z władzami niemieckimi wprowadzanie postanowień Traktatu Wersalskiego. W 1919 r. został też wojewodą pomorskim finalnie organizując w Toruniu Urząd Wojewódzki. Stanowisko utracił już jednak w kolejnym roku. Został wówczas Sędzia Sądu Najwyższego w Warszawie, a w 1922 r. Józef Piłsudski powołał go na prezesa Najwyższego Trybunału Administracyjnego. Kilkukrotnie odznaczany. Zm. 20 III 1924 r. w Warszawie. Pochowany w Pelplinie.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– pomnik, który stanął w Toruniu, przed Urzędem Wojewódzkim (obecnie Collegium Maius); zniszczony w czasie II wojny światowej, odbudowany w 1997 r.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Kazimierz Przybyszewski, Łaszewski Stefan, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 162-165.

JAMONTT Bronisław

JAMONTT Bronisław

(1886 – 1957), malarz, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Ur. w Dokudowie pod Lidą. Uczeń Wileńskiej Szkoły Rysunkowej i gimnazjum klasycznego. Po maturze udał się na studia prawnicze do Petersburga (1908-1910), jako wolny słuchać podjął też studia artystyczne. W 1909 r. podróżował do Krakowa i Zakopanego. Trudności materialne zmusiły go do rezygnacji w 1910 r. ze studiów. Wrócił do Wilna. Uczył rysunku w okolicznych dworach, w latach 1918-19 także w szkole w Homlu. Od 1920 r. ponownie w Wilnie. Tu współorganizował Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków. Od 1928 r., aż do uzyskania dyplomu w 1934 r. studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. W tym okresie podróżował m.in. do Paryża i Florencji. Od 1931 r. był już asystentem na uniwersytecie, od 1936 r. zastępcą profesora, a od 1937 do 1939 r. profesorem nadzwyczajnym. W czasie wojny nauczał w podziemiu. Od 1945 r. w Toruniu. Jeden z współorganizatorów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Od 1945 r. prodziekan Wydziału Humanistycznego, od 1946 r. dziekan Wydziału Sztuk Pięknych. W 1953 r. uzyskał doktorat nauk o sztuce. Był bardzo aktywny, tworzył wiele nagradzanych prac. Kilkukrotnie odznaczony w tym w 1955 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zm. 4 II 1957 r. w Toruniu. Pochowany na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu. Poza zbiorami prywatnymi jego prace znajdują się w muzeach w Toruniu, Bydgoszczy, Grudziądzu oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– ulica Bronisława Jamontta w Toruniu

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Jan Kotłowski, Jamontt Bronisław, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 123-125.

CZARLIŃSKI Adam Leon Michał

CZARLIŃSKI Adam Leon Michał Schedlin h. własnego

(1870 – 1956), ziemianin, działacz narodowy.

Ur. w Zakrzewku w powiecie toruńskim. Uczył się w gimnazjum w Toruniu, a od 1890 r. studiował rolnictwo i ekonomię w Berlinie. Od 1885 r. sekretarz zarządu Towarzystwa Rolniczego w Chełmży. W 1898 r. przejął rodzinny majątek w Zakrzewku. W tym samym roku zawarł związek małżeński z Marią Aubracht-Prądzyńską, czynnie angażującą się w późniejszych latach w działalność społeczną. Doczekali się pięciorga dzieci. W kolejnych latach Czarliński aktywnie działał w kółkach rolniczych, biorąc udział także przy ich zakładaniu. Był poza tym członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu, Powiatowego Komitetu Wyborczego w Toruniu i Towarzystwa Czytelni Ludowych, z ramienia którego od 1911 do 1919 r. był bibliotekarzem powiatowym w Toruniu. By zapobiec kolonizacji pruskiej w 1913 r. kupił majątek Owieczkowo niedaleko Wąbrzeźna. Zaangażował się też w walkę o przyłączenie Pomorza do Polski. W 1918 r. utworzył w Toruniu Straż Ludową i został prezesem Powiatowej Rady Ludowej. W jego dworze w Zakrzewku miał miejsce punkt przerzutowy ochotników do Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego. W 1919 r. na krótko aresztowany przez Niemców. Od tego roku delegat polskiego rządu przy landracie pruskim w Toruniu. W okresie tym angażował się także w powołanie oddziału żandarmerii polskiej. W 1920 r. został komisarycznym starostą powiatu toruńskiego, a w rok później starostą tego powiatu, przystępując przede wszystkim do akcji organizacji i polonizacji urzędów. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej dostarczał m.in. konie dla armii oraz sam zorganizował i opłacał oddział konny. W związku z zaangażowaniem w pracę urzędniczą, sprzedał w 1926 r. Owieczkowo. W tym samym roku przeniósł się do Grudziądza, gdzie do 1929 r. również był starostą powiatowym. W jego majątku w Zakrzewku gościł m.in. gen. Józef Haller. Czarliński działał również społecznie, także już po emeryturze m.in. w Pomorskiej Lidze Ochrony Powietrznej Państwa czy Towarzystwie Miłośników Sceny Narodowej, Pomorskim Towarzystwie Opieki nad Dziećmi, a także jako akcjonariusz cukrowni w Chełmży. Był też odznaczany, m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W trakcie II wojny światowej kilkakrotnie aresztowany. W 1943 r. musiał wraz z rodziną opuścić majątek w Zakrzewie i osiadł w majątku Borek w powiecie toruńskim. Po wojnie na krótko wrócił do Zakrzewka, ale wywłaszczony przez władze państwowe resztą życia spędził w Chełmży, gdzie zmarł 30 IV 1956 r. Spoczął w grobowcu rodzinnym w Papowie Toruńskim.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Piotr Krzysztof Kuty, Czarliński Adam Leon Michał Schedlin, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 60-62.

CZAPLIŃSKI Bernard

CZAPLIŃSKI Bernard

(1908 – 1980), biskup chełmiński.

Ur. w Grabowie Lubawskim. Uczył się w Lubawie, następnie, aż do uzyskania matury w Chojnicach (1927). Studia filozoficzno-teologiczne w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Wyświęcony w 1931 r. W l. 1932-34 wikariusz w parafii pw. św. Mikołaja w Grudziądzu. Jeszcze w 1934 r. związał się z parafią św. Janów w Toruniu. Tu prowadził działalność charytatywną, działał w chórze i innych organizacjach i stowarzyszeniach działających przy parafii. W czasie II wojny światowej więziony, m. in. w Stutthofie, Sachsenhausen-Oranienburgu i Dachau. Po wojnie na krótko wrócił do Torunia, ale jeszcze w 1945 r. został administratorem parafii w Chojnicach, przystępując m.in. do odbudowy fary. W 1947 r. wrócił do Torunia i został proboszczem i prepozytem w bazylice św. Janów. W 1948 r. został sufraganem chełmińskim, od 1952 r. był także prepozytem kapituły katedralnej. Uczestnik Soboru Watykańskiego. Od 1973 r. biskup chełmiński. W trakcie jego pontyfikatu powstało 33 parafie. Pisał liczne listy pasterskie i odezwy duszpasterskie. Zmarł 30 XII 1980 r. 3 I 1981 r. został pochowany w katedrze w Pelplinie.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Piotr Kurlenda, Czapliński Bernard, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. Krzysztofa Mikulskiego , t. 1, Toruń 1998, s. 55-56.

CHUDZIŃSKI Antoni

CHUDZIŃSKI Antoni

(1849 – 1907), pisarz, historyk, uczestnik wojny francusko-pruskiej.

Ur. w Zdzieszu niedaleko Koźmina. Uczył się w Śremie i Ostrowie. W pierwszym z tych miast zdał w 1869 r. maturę. Studiował filologię we Wrocławiu, naukę przerwał jego udział w wojnie francusko-pruskiej. Po niej wrócił na studia. Następnie w l. 1874-1878 był nauczycielem w domu generała Taczanowskiego w Choryni. Tą samą funkcję pełnił też w Warszawie u bankiera Epsteina. W 1878 r. zdał egzamin na nauczyciela gimnazjalnego i w latach 1878-79 nauczał w Wejherowie i Grudziądzu. Następnie został nauczycielem gimnazjalnym w Brodnicy oraz tłumaczem języka rosyjskiego.
Interesował się nauką. Sam publikował, niekiedy również pod pseudonimami. Jego zainteresowania obejmowały zarówno dzieje starożytne, historię szkolnictwa jak i regionalistykę. W badaniach lokalnych skupił się przede wszystkim na Brodnicy i ziemi chełmińskiej. Zmarł w 1907 r. Spoczął na cmentarzu w Brodnicy.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Alfons Mańkowski, Chudziński Antoni, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 3, 1937.

Ta strona korzysta z ciasteczek. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.