PISKORSKA Helena Stanisława

PISKORSKA Helena Stanisława

(1895 – 1973), działaczka społeczna i oświatowa, historyk-archiwista.

Ur. w Gnieźnie. Uczyła się najpierw w Witkowie, następnie, do matury, w gimnazjum w Bydgoszczy. Niebawem zamieszkała w Toruniu. Od młodych lat działała społecznie. Jeszcze w Bydgoszczy współpracowała z Dziennikiem Bydgoskim, od 1914 r., już w Toruniu, rozpoczęła działalność w zespole Wełnianka, pracując m.in. wśród młodzieży i osób biednych. Pracowała także w Komitecie Niesienia Pomocy Ofiarom Wojny w Królestwie Polskim, m.in. wysyłając odzież dla potrzebujących. W l. 1916-18 była redaktorem pisma „Żebraczek bezdomnych, od 1918 do 1920 r. udzielała się w Towarzystwie Opieki nad Dziećmi, m.in. sprowadzając z Westfalii do kraju polskie sieroty. Poza tym organizowała dla dzieci kolonie letnie, prowadziła szkółkę przy kościele św. Janów. Od 1918 r. członkini Polskiej Rady Ludowej. Po wojnie przygotowywała się do zawodu nauczycielki, została też członkiem TNT, Związku Polek, Polskiego Towarzystwa Historycznego i Towarzystwa Miłośników Torunia. Od 1925 nauczała w Miejskim Gimnazjum Żeńskim, od 1927 r. także w Archiwum Miejskim, którego od 1935 r. była kierowniczką. Publikowała ważne prace naukowe i popularnonaukowe. Po wybuchu wojny aresztowana i więziona w Forcie VII. W grudniu 1939 r. wznowiła pracę w archiwum. W listopadzie 1940 r. wysiedlona do Generalnego Gubernatorstwa. Od 1941 r. w Krakowie, gdzie pracowała w Archiwum. W Toruniu ponownie od 1945 r. Zajęła się na nowo organizacją Archiwum, które ponownie otwarto w 1947 r. W 1948 r. uzyskała magisterium na UW. W 1950 r. została doktorem, w 1957 r. docentem. Od 1951 do 1958 r. kierownik archiwum toruńskiego będącego w tym czasie Odziałem Terenowym Wojewódzkiego Archiwum Państwowego w Bydgoszczy. W 1960 r. przeszła na emeryturę nadal jednak pracując naukowo. Kilkukrotnie odznaczana. Zm. 19 XII 1973 r. Pochowana na cmentarzu św. Jerzego.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– ulica Heleny Piskorskiej w Toruniu (dzielnica Rubinkowo)

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Karola Ciesielska, Piskorska Helena Stanisława, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 199-200.

NOWICKI Julian

NOWICKI Julian

(1910 – 1936), działacz robotniczy.

Ur. w Barcinie. Uczył się w Gimnazjum w Inowrocławiu. Odbył też kurs kupiecki. Następnie podjął pracę w kopalniach wapna w Piechcinie i Krotoszynie. Od pocz. lat 30. XX w. zaangażował się w działalność związkową. Przeniósł się wówczas do Bydgoszczy, gdzie dokształcał się w Szkole Przemysłowej. Być może kształcił się także w Gdańsku w szkole technicznej. W 1933 r. miał wrócić do Barcina i rozpocząć bliską współpracę z ruchem komunistycznym. W 1934 r. został sekretarzem Związku Zawodowego Robotników Rolnych w województwie pomorskim. Publikował też na łamach komunistycznej prasy. W 1935 r. związał się z Toruniem zostając tu sekretarzem okręgowym Klasowych Związków Zawodowych. Sam znajdując się w nienajlepszej sytuacji materialnej, skupiał się w działalności związkowej na tematach warunków pracy i bezrobocia. Od wiosny 1936 r. toruńscy bezrobotni rozpoczęli organizować wiece i manifestacje. Na jednym z nich, 3 czerwca, występował również Nowicki. Kilka dni później był współorganizatorem kolejnego spotkania bezrobotnych. Został wówczas wybrany na jednego z delegatów, którzy udać mieli się z postulatami do wojewody. Wobec uzyskania jedynie obietnic demonstranci w sposób bardziej zdecydowany ruszyli na ulice. Nowicki wraz z jednym z działaczy starał się niezwłocznie uzyskać zgodę na demonstrację od starosty. Starania te okazały się jednak nieskuteczne, a demonstranci mimo próśb by się rozeszli, starli się z policją, a w wyniku zajść zabity został Nowicki. Do jego zastrzelenia nie chciała przyznać się policja. Sugerowano, że padł on od strzału oddanego z tłumu demonstrantów. Jego śmierć środowiska antyrządowe starały się wykorzystać do dalszych protestów. Środowiska związkowe i lewicowe śmierć Nowickiego starały się uczcić i na lata upamiętnić. Także po II wojnie światowej Nowicki traktowany był jako jedna z najważniejszych postaci pomorskiego ruchu robotniczego. W 1956 r. odsłonięto tablicę upamiętniającą jego śmierć. Wówczas jego imię otrzymała też cześć obecnej Szosy Chełmińskiej, a także dwie toruńskie szkoły. Przed tablicą Nowickiego przez wiele dziesięcioleci odbywały się uroczystości organizacji lewicowych.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Mirosław Golon, Nowicki Julian, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. Krzysztofa Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 179-182.

MOCZYŃSKI Zygmunt

MOCZYŃSKI Zygmunt

(1871 – 1940), kompozytor, dyrygent, pedagog.

Ur. w Bydgoszczy jako syn organisty. Od najmłodszych lat wykazywał zdolności muzyczne. Już w wieku 17 lat, ucząc się w bydgoskim Instytucie Muzycznym, skomponował mszę. Za namową ojca kształcił się w kolejnych latach na nauczyciela w Rogoźnie Wielkopolskim i Paradyżu. W 1893 r. zdał maturę i zaczął praktykę nauczycielską w Koźminie. Tam też od 1895 już po zdaniu niezbędnych egzaminów, został pełnoprawnym nauczycielem. Rozpoczął też studia muzyczne w Berlinie, gdzie w 1898 r. zdobył dyplom dyrygenta, organisty i nauczyciela muzyki. W następnym okresie, po nieskutecznych staraniach o posadę nauczyciela w Grudziądza, rozpoczął pracę jako nauczyciel muzyki w Szczecinie. W okresie długoletniego pobytu w tym mieście zajął się także komponowaniem, a część z jego utworów została nawet wydana drukiem. W latach 1919-1922 nauczał w Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie, a w 1922 r. został nauczycielem muzyki w Toruniu. Od 1934 r. wykładał też w toruńskim konserwatorium muzycznym Pomorskiego Towarzystwa Muzycznego, będąc zarazem wicedyrektorem tej placówki. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ewolucję przeszła jego twórczość, w której pojawiły się m.in. utwory patriotyczne i narodowe, a skomponowany przez niego Hymn Pomorza rozpoczynał różne ważniejsze uroczystości. Jego twórczość oraz działalność na polu społecznym była dostrzegana i nagradzana. W 1936 r. uhonorowano go poza tym Złotym Krzyżem Zasługi. W 1938 r. w związku z 50 rocznicą jego działalności twórczej zorganizowano w Toruniu dużą uroczystość z koncertem jego utworów. Po wybuchu II wojny światowej rozpoczął działalność w organizacji konspiracyjnej Batalion Śmierci za Wolność. 6 marca 1940 r. został aresztowany i uwięziony w Forcie VIII., a we wrześniu t.r. przewieziony do Warszawy, do więzienia na Pawiaku. Jeszcze w tym miesiącu, 17 września rozstrzelano go w Palmirach.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– ulica Zygmunta Moczyńskiego w Toruniu (dzielnica Chełmińskie Przedmieście)
– ulica Zygmunta Moczyńskiego w Bydgoszczy (dzielnica Śródmieście)
– tablica pamiątkowa na ul. Konopnickiej 15 w Toruniu, gdzie niegdyś mieszkał

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Tadeusz Zakrzewski, Moczyński Zygmunt, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. Krzysztofa Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 175-177.

JAMONTT Bronisław

JAMONTT Bronisław

(1886 – 1957), malarz, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Ur. w Dokudowie pod Lidą. Uczeń Wileńskiej Szkoły Rysunkowej i gimnazjum klasycznego. Po maturze udał się na studia prawnicze do Petersburga (1908-1910), jako wolny słuchać podjął też studia artystyczne. W 1909 r. podróżował do Krakowa i Zakopanego. Trudności materialne zmusiły go do rezygnacji w 1910 r. ze studiów. Wrócił do Wilna. Uczył rysunku w okolicznych dworach, w latach 1918-19 także w szkole w Homlu. Od 1920 r. ponownie w Wilnie. Tu współorganizował Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków. Od 1928 r., aż do uzyskania dyplomu w 1934 r. studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. W tym okresie podróżował m.in. do Paryża i Florencji. Od 1931 r. był już asystentem na uniwersytecie, od 1936 r. zastępcą profesora, a od 1937 do 1939 r. profesorem nadzwyczajnym. W czasie wojny nauczał w podziemiu. Od 1945 r. w Toruniu. Jeden z współorganizatorów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Od 1945 r. prodziekan Wydziału Humanistycznego, od 1946 r. dziekan Wydziału Sztuk Pięknych. W 1953 r. uzyskał doktorat nauk o sztuce. Był bardzo aktywny, tworzył wiele nagradzanych prac. Kilkukrotnie odznaczony w tym w 1955 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zm. 4 II 1957 r. w Toruniu. Pochowany na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu. Poza zbiorami prywatnymi jego prace znajdują się w muzeach w Toruniu, Bydgoszczy, Grudziądzu oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie.

&nbsp

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– ulica Bronisława Jamontta w Toruniu

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Jan Kotłowski, Jamontt Bronisław, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 123-125.

DONIMIRSKI Jan

DONIMIRSKI Jan Piotr, h. Brochwicz

(1888 – 1939), ziemianin, działacz społeczny i polityczny.

Ur. w majątku rodzinnym w Łysomicach niedaleko Torunia. Uczył się w Chełmnie i Toruniu, a od 1908 r. był słuchaczem wykładów z rolnictwa i ekonomii politycznej na uniwersytecie we Wrocławiu. W 1910 r. został powołany do 3. pułku dragonów w Bydgoszczy. Do 1912 r. odbył służbę i ćwiczenia wojskowe po czym przeszedł do rezerwy. Wyjechał następnie do Monachium by kontynuować studia. W 1914 r. wyruszył na front wschodni. Uczestniczył w bitwie pod Tannenbergiem. W tym roku został odznaczony Żelaznym Krzyżem II kl. Został także poważnie ranny po upadku z konia. W 1915 r. leczył się w lazaretach w Inowrocławiu i Toruniu. Jako niezdolny do dalszej służby pozostał do końca wojny. W grudniu 1918 r. został posłem z powiatu toruńskiego na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu oraz komendantem okręgowym tajnej Organizacji Wojskowej Pomorza. W 1919 r. wstąpił do powstańczej Armii Wielkopolskiej. W l. 1919-1920 był adiutantem płk. Stanisława Skrzyńskiego, dowódcy Dywizjonu Pomorskiego. Działał w tym okresie na terenie Pomorza i zakończył służbę w 1920 r. w Nowym Mieście Lubawskim jako delegat wojskowy. Od tego momentu rozpoczął działalność w licznych organizacjach gospodarczych. W 1924 r. został prezesem Pomorskiego Towarzystwa Rolniczego. Działał także politycznie w ramach Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Rolniczego. Jako jeden z najzamożniejszych ziemian pomorskich zajmował się w swoim majątku w Łysomicach hodowlą bydła i koni szlachetnych, a także uprawą buraka cukrowego. Od 1919 r. zarządzał także leżącym nieopodal Janikowa majątkiem Kołuda Wielka. W listopadzie 1926 r. miał miejsce w Łysomicach zjazd ziemian pomorskich, którzy okazali wówczas poparcie Piłsudskiemu. W 1928 r. z nominacji papieża Piusa XI został szambelanem świeckim. Odznaczany Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta i Medalem Niepodległości. Od 1934 do 1939 r. był prezesem Pomorskiej Izby Rolniczej. Po wybuchu II wojny światowej został 21 X 1939 r. aresztowany, a następnie więziony w toruńskim Forcie VII. Prawdopodobnie został rozstrzelany w lasku na Barbarce i pochowany w grobie masowym, choć istnieje też hipoteza, że został już zamordowany w Forcie.

Współcześnie w regionie upamiętniony poprzez:

– dedykowaną tablicę w Papowie Toruńskim

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Mariusz Wołos, Donimirski Jan Piotr, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 72-75.

DANIELEWSKI Ignacy

DANIELEWSKI Ignacy

(1829 – 1907), drukarz, wydawca, poeta, pisarz ludowy.

Ur. w Borku Wlkp. Uczeń seminarium nauczycielskiego w Paradyżu. Następnie nauczyciel w Trzemesznie i Bydgoszczy. Od 1855 r. w Chełmnie. Tu rozpoczął pracę u wydawcy tygodnika „Nadwiślanin” drukarza i księgarza Józefa Gółkowskiego, przyszłego teścia, po którym przejął z czasem interes. Rozpoczął wydawanie dodatków do „Nadwiślanina”, w tym z dużym sukcesem „Przyjaciela Ludu”. Starał się kształtować poglądy patriotyczne odbiorców wydając w dużym nakładzie od 1862 r. „Polski Kalendarz Katolicki dla Kochanych Wiarusów Prus Zach., Wielkiego Księstwa Poznańskiego i Śląska”. Jego działania spotkały się ze stanowczą reakcją zaborcy i koniecznością odbycia przez Danielewskiego kary jednego roku więzienia w twierdzy Wisłoujście. Tam ułożył popularną później we wszystkich zaborach pieśń „Wisło Moja, Wisła Stara”. Po odbyciu kary został posłem sejmu pruskiego. Działał nadal społecznie, jednak w związku z faktem, że to Toruń stał się niebawem centrum ruchu polskiego, sprzedał „Nadwiślanina” wydawcom „Gazety Toruńskiej”. Z czasem, w związku z częstszą obecnością w Toruniu, upadły prowadzone przez niego w Chełmnie, księgarnia i drukarnia. Od 1873 r. zamieszkał w Toruniu, rozpoczął pracę w „Gazecie Toruńskiej”. W związku z kolejnymi naruszeniami prawa prasowego trafił na 14 miesięcy do więzienia, wrócił jednak po odbyciu kary do redagowania prasy. Od 1875 r. zaczął wydawać z sukcesem tygodnik „Przyjaciel”, od 1883 r. „Gazetkę dla Dzieci”, a od 1884 r. tygodnik rolniczy „Gospodarz”. Działał w różnych organizacjach, był wśród współzałożycieli Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Pisał utwory i wiersze. Zm. w 1907 r. w Toruniu. Pochowany na cmentarzu nowomiejskim. Ufundowano mu obecnie nie istniejący już pomnik.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Tadeusz Zakrzewski, Danielewski Ignacy, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. Krzysztofa Mikulskiego , t. 1, Toruń 1998, s. 71-72.

CZYŻAK Józef Antoni

CZYŻAK Józef Antoni

(1897 – 1939), lekarz, położnik, ginekolog.

Ur. w Brzyskorzystewku w powiecie żnińskim. Uczeń gimnazjum w Bydgoszczy. W związku z działalnością filomacką przeniósł się po pewnym czasie do Wągrowca, gdzie wstąpił do Towarzystwa Tomasza Zana. Maturę zdał w 1916 r. po czym został wcielony do armii niemieckiej i walczył zarówno na froncie wschodnim i zachodnim. W 1918 r. wrócił w rodzinne strony i przejął po zmarłym ojcu dzierżawiony majątek w Zdziersku w powiecie szubińskim i wziął udział w Powstaniu Wielkopolskim. W 1919 r. rozpoczął w Poznaniu studia medyczne. Zaangażował się też w propagandę plebiscytową na Śląsku, a w 1920 r. wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1921 r. kontynuował studia we Wrocławiu, został jednak wyrzucony z uczelni za działalność plebiscytową. Następnie trafił do Warszawy, by ostatecznie dyplom lekarski zdobyć w 1925 r. w Poznaniu. Po krótkiej pracy na uczelni, związał się z Kliniką Położniczo-Ginekologiczną. Dokształcał się w Wiedniu, Monachium i Pradze. W 1933 r. przeprowadził się do Torunia. Poza pracą w toruńskich szpitalach, prowadził też prywatną praktykę. Na ul. Legionów 15 utworzył z czasem własną klinikę. Był także autorem kilka prac naukowych i członkiem branżowych towarzystw. Aresztowany w październiku 1939 r., więziony w Forcie VII i finalnie rozstrzelany w lesie Barbarka pod Toruniem.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Piotr Krzysztof Kuty, Czarliński Adam Leon Michał Schedlin, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 60-62.

BOLT Antoni Hieronim

BOLT Antoni Hieronim

(1891 – 1941), adwokat, prezydent miasta Torunia.

Ur. w Przysiersku, naukę podjął w Bydgoszczy uzyskując w 1910 r. świadectwo dojrzałości. Na studia prawnicze wyjechał do Niemiec i Szwajcarii (Fryburg, Genewa, Berlin, Halle). W 1913 r. zdał egzamin w Naumburgu i po powrocie na Pomorze podjął pracę w sądach w Gdańsku i Wejherowie. W trakcie I wojny światowej walczył zarówno na froncie wschodnim, zachodnim, jak i we Włoszech. Do pracy w gdańskim sądzie powrócił w r. 1918, ale w niedługim czasie wyjechał do Poznania, gdzie kontynuował karierę prawniczą i gdzie zdał egzamin asesorski. Następnie pracował w sądach we Wrześni i Jutrosinie (jako naczelnik sądu), w Departamencie Ziem Zachodnich w Poznaniu i Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1923 r. był doradcą prawnym w gdańskiej hurtowni drewna „Wisła”. 7 V 1924 r. Rada Miejska wybrała go na prezydenta miasta. Wybór został zatwierdzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Na stanowisku pozostał do 1936 r. Uchodził za dobrego gospodarza miasta. Aktywny był również w działalności społecznej i przewodniczył licznym organizacjom. Na temat rozwoju Torunia pisał artykuły prasowe. Mimo chęci pozostania na stanowisku prezydenta miasta, w wyniku politycznych ataków sanacji nie został ponownie wybrany. Pozostał jednak w Toruniu. Od 1937 do 1939 r. pracował jako adwokat. Działał w Stronnictwie Narodowym. W 1938 r. został rajcą miejskim. Był wielokrotnie odznaczany. Po wybuchu wojny ukrywał się w Pyzdrach, jednak pod koniec 1940 r. został aresztowany. Po początkowym więzieniu w Koninie, Inowrocławiu i Poznaniu, został osadzony w Oświęcimiu gdzie zmarł w grudniu 1941 r.

W Toruniu początkowo mieszkał przy ul. Grunwaldzkiej 64 (prezydentówka).

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Kazimierz Przybyszewski, Bolt Antoni Hieronim, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 1, Toruń 1998, s. 36-37.

BOETHKE Karl August

BOETHKE Karl August

(1830 – 1912), profesor gimnazjalny, prezes Coppernicus-Verein, honorowy obywatel Torunia.

Ur. w Bydgoszczy. Syn tamtejszego burmistrza. Uczył się najpierw w rodzinnym mieście, później w Halle. Tam oraz następnie w Berlinie studiował filologię. Po odbyciu w l. 1851-1852 stażu nauczycielskiego, został nauczycielem domowym w położonym niedaleko Inowrocławia Rojewie. W 1855 r. osiadł w Toruniu, gdzie został nauczycielem w miejscowym gimnazjum. Od 1882 r. tytułował się profesorem gimnazjalnym. W trakcie pracy w toruńskim gimnazjum brał m.in. udział w pracach mających na celu uporządkowanie zbiorów bibliotecznych. Przygotowywał także, jako pomoce dydaktyczne, podręczniki do nauki języka angielskiego. Poza tym zajmował się działalnością literacką. Od 1862 r. działał w Coppernicus-Verein für Wissenschaft und Kunst, którego od 1888 r. aż do śmierci był prezesem. W ramach tej działalności często wygłaszał referaty na temat literatury. Poza tym angażował się w wydanie w 1873 r. edycji dzieła Mikołaja Kopernika „De revolutionibus”. Z gimnazjum odszedł na emeryturę w 1902 r. W dwa lata później przygotował pracę poświęconą historii Coppernicus-Verein. W Toruniu zasłużył się także jako propagator sportu. W l. 1873-1912 był nawet przedstawicielem niemieckiego związku sportowego na powiat toruński. Za działalność na tym polu uhonorowano go kamieniem z płytą brązową, który jeszcze w międzywojniu stał przy obecnej ul. Mickiewicza, przed halą sportową. Z działalności społecznej warto odnotować choćby jego przewodniczenie radzie miejskiej. W 1900 r. został honorowym obywatelem Torunia. W tym mieście zmarł 2 II 1912 r.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Magdalena Niedzielska, Boethke Karl August, [w:] Toruński słownik biograficzny, pod red. K. Mikulskiego, t. 2, Toruń 2000, s. 40-41.

BAŁACHOWSKI Witold

BAŁACHOWSKI Witold Kalikst

(1892 – 1940), profesor gimnazjalny, ofiara zbrodni katyńskiej.

Ur. w Ciborzu. Uczył się w gimnazjum w Brodnicy. Po maturze, w 1914 r., rozpoczął w Berlinie studia filozoficzne, które przerwała jednak wojna. Służył w wojsku niemieckim i do końca wojny dosłużył się stopnia podporucznika. Do października 1919 r. służył jeszcze w Staży Ludowej jako dowódca na części powiatu brodnickiego. W październiku t.r. został dowódcą baterii zapasowej w Poznaniu i stamtąd ruszył na Pomorze w okolice Brodnicy. Wówczas rozpoczął też w Poznaniu studia na Wydziale Filozoficznym. Ukończył je w roku akademickim 1921/1922, ale już od roku 1920/1921 pracował w katedrze języka i literatury angielskiej jako zastępca asystenta. Od 1921 do 1923 r. prowadził także zajęcia z historii sztuki. Po dopuszczeniu do egzaminów z języka niemieckiego, francuskiego i angielskiego oraz pomyślnym ich zdaniu w 1926 r., Komisja Egzaminacyjna dla Kandydatów na Nauczycieli Szkół Średnich, potwierdziła jego kwalifikacje nauczycielskie. Już od 1923 był nauczycielem w Gimnazjum im. M. Kopernika w Bydgoszczy. W 1933 r. został dyrektorem gimnazjum, ale funkcję tę sprawował tylko przez jeden rok szkolny. Nauczycielem pozostał jednak do wybuchu II wojny światowej. Przed wojną odbył ćwiczenie wojskowe i prawdopodobnie uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Następnie znalazł się w niewoli sowieckiej w Kozielsku skąd został wywieziony 3 IV 1940 r. W tym roku zamordowany w Katyniu. Jego zwłoki zostały zidentyfikowane w 1943 r.

&nbsp
Oprac. na podstawie:

Janusz Kutta, Bałachowski Witold Kalikst, [w:] Bydgoski słownik biograficzny, pod. red. Janusza Kutty, t. 1, Bydgoszcz 1994, s. 22.

Ta strona korzysta z ciasteczek. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.